Emektar Terzi Eski Günlerini Özlüyor

Izmit’te yasayan 66 yasindaki Ismet Özpinar, terzilige 12 yasinda çirak olarak basladi.

Gençlik yillarinda gündüzleri fabrikada, geceleri ise terzi dükkaninda çalisan Özpinar, mesleginin tüm ince detaylarini ustasindan ögrendi ve kendi is yerini açti.

Özpinar, son yillarda hazir giyim sektörünün gelismesiyle azalan hareketli günlerin özlemini çekiyor. 54 yildir elinden igne ipligi düsürmeyen Özpinar, simdilerde 11 metrekarelik dükkaninda küçük tamirat ve tadilat isleriyle meslegini sürdürüyor.

"54 yildir terzilik yapiyorum"

Ilkokulu bitirdikten sonra terzilige basladigini söyleyen Özpinar, "15 senedir 11 metrekarelik dükkanda terzilik yapiyorum. Asgari ücretle fabrikada çalisiyordum para yetmedigi için aksamlari terzide çalisiyordum. Her aksam pantolon dikip daha sonra evime gidiyordum. Sabah tekrardan saat 06.00’da kalkip fabrikadaki ise gidiyordum. O zamanlar yorgunluk nedir bilmiyorduk. Simdi ise 19.00’da kadar çalisinca yoruluyoruz" dedi.



"Terzilik tamamen bitti"

Mesleginde artik çirak yetismediginden yakinan Ismet Özpinar, "Çirak gelince ’Haftalik ne kadar para vereceksin?’ diyorlar. 2 ay çalisip gidiyorlar. Bir sey ögrenemeyecek ki 2 ayda. Bana zarari olacak, faydasi olmayacak. Ara sira pantolon dikiyorum. Paça daraltma, kisaltma, fermuar degistirme, etek kisaltma, astar degistirme gibi seyler yapiyorum. Isim orta sekerli gidiyor ama bazi terziler ’is yok’ diyor. Çirakliga basladigimizda para da almiyorduk. Anne, babadan ne alabiliyorsak onu aliyorduk. Çiraklik zamanimizda en erken 22.00’de eve gidebiliyorduk. Eskiden, aileler ustalara ’Eti senin kemigi benim’ diyordu. Eskiden herkes çocugunu berbere, terziye vermek için esnaf ariyordu ama simdi ne berber, ne ayakkabici yetisiyor. Bizim terzi isi tamamen bitti. Tamir islerim devam ediyor ama eskisi kadar pantolon dikimi olmuyor" diye konustu.